تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ (48) فَما تَنْفَعُهُمْ‌: پس فايده ندهد ايشان را، شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ‌: شفاعت همه شفيعان از انبياء و ملائکه و مؤمنان، زيرا تارک نماز و تارک زکات و منکر قيامت، مورد شفاعت نخواهند بود. تبصره: صدوق رحمه اللّه فرمايد: اعتقاد ما در شفاعت اينست که: در حق مرضى الدين از اهل کبائر و صغائر، ثابت است. و حضرت فرمود: هر که ايمان نداشته باشد شفاعت مرا، پس نائل نگرداند او را خدا شفاعت من. و شفاعت براى انبياء و اوصياء و مؤمنين و کمترين مؤمنين که شفاعت کند، سه هزار نفر باشد. و شفاعت نمى‌باشد براى اهل شک و شرک و اهل کفر و انکار، بلکه براى موحدين گناهکار خواهد بود.