تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
يا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ «1»
يا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ: اى گليم به خود پيچيده. از خديجه کبرى رضوان اللّه عليها منقول است که: اول بار که حق تعالى اراده فرمود نزول وحى را بر حضرت، امر نمود جبرئيل به صورت اصلى در کوه حرا خود را نمود. چون
«1» به نقل از نور الثقلين، جلد 5، صفحه 445.
جلد 13 - صفحه 358
حضرت، جبرئيل را به آن هيئت مهيب و صورت عجيب بديد، تزلزلى در حضرت پيدا شد. به خانه آمد، فرمود: قطيفه بر سر من اندازيد. چون در زير آن خوابيد، اين سوره بر آن حضرت نازل شد. در تفسير برهان- بيان شده که مزمّل يکى از اسماء حضرت پيغمبر است. «1»