تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَعَصى فِرْعَوْنُ الرَّسُولَ فَأَخَذْناهُ أَخْذاً وَبِيلاً «16»
فَعَصى فِرْعَوْنُ الرَّسُولَ: پس نافرمانى نمود فرعون، آن پيغمبر را و دعوت او را اجابت ننمود، فَأَخَذْناهُ أَخْذاً وَبِيلًا: پس گرفتيم او را گرفتنى سخت و غليظ، چه با وجود کثرت لشگر و وسعت ملک و سلطنت، به آبش غرق کرديم؛ هنوز به قعر دريا نرسيده، او را به آتش وارد ساختيم.
بيان: تخصيص فرعون به ذکر به جهت آنست که پيشواى اهل ضلالت و مضل مردم بود از راه حق، و ادعاى الوهيت نمود؛ در آيه تهديد عظيمى است
جلد 13 - صفحه 365
نسبت به سرکشان و ياغيان به اينکه: ما فرعون را که عظمت و حشمت و ابهتش از شما بيشتر بود، مستأصل ساختيم و به عذاب اليم گرفتار کرديم در دنيا و آخرت که شنيديد.