تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَکَيْفَ تَتَّقُونَ إِنْ کَفَرْتُمْ يَوْماً يَجْعَلُ الْوِلْدانَ شِيباً «17»
فَکَيْفَ تَتَّقُونَ: پس چگونه نگاهداريد خود را و حذر کنيد و بپرهيزيد از عذاب خدا، إِنْ کَفَرْتُمْ: اگر کافر شويد و ثابت گرديد بر کفر، و ايمان نياوريد، يَوْماً يَجْعَلُ الْوِلْدانَ شِيباً: عذاب روزى که به سبب شدت هول و فزع، به گرداند کودکان را بر هيئت پيران، يعنى موى سر ايشان را سفيد سازد.
پير گردانيدن آن روز اطفال را، مثل است در شدت آن روز. در بعضى کتب مذکور است مردى شبانگاه موى سر و محاسن او در نهايت سياهى بود. چون صبح شد، همه موى او مانند برف سفيد شده بود. از آن حال پرسيدند، گفت:
ديشب قيامت و آتش جهنم را در خواب ديدم و مردم را ديدم همه در زنجيرهاى آتشين مى‌کشيدند به جهنم، از هول آن تمام موهاى من سفيد شد.