اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِن‌َّ هذِه‌ِ تَذکِرَةٌ فَمَن شاءَ اتَّخَذَ إِلي رَبِّه‌ِ سَبِيلاً «19»
بدرستي که اينها براي تذکر است پس کسي که بخواهد راهي بخداي خود و پروردگار خود پيدا کند آن راه را اتخاذ کند.
إِن‌َّ هذِه‌ِ تَذکِرَةٌ انسان که غرق دنيا شد غفلت او را فرا ميگيرد و ابدا بفکر مضار و گرفتاري‌هايي که در اثر اينکه اعمال و کردار هست نيست بايد او را متنبه کرد که از خواب غفلت بيدار شود و بعواقب امور مطلع شود که گفتند: مرد آخر بين مبارک بنده‌اي است. بعينه مثل اهل دنيا مثل اطفالي است که نميداند در بازيگري چه پيشامدهايي دارد ولي هيهات که باين آيات از غفلت بيرون آيد مگر قليلي که تنبه پيدا کنند لذا ميفرمايد:
فَمَن شاءَ اتَّخَذَ إِلي رَبِّه‌ِ سَبِيلًا دست از سبل شيطاني بردارد و بصراط مستقيم الهي سير کند که ميفرمايد: أَن‌َّ هذا صِراطِي مُستَقِيماً فَاتَّبِعُوه‌ُ وَ لا تَتَّبِعُوا السُّبُل‌َ فَتَفَرَّق‌َ بِکُم عَن سَبِيلِه‌ِ انعام آيه 154.
258