«لقاء» به معنى ديدن نيست، بلکه به معنى حضور است. چنانکه اگر نابينايى به حضور کسى برود، مى‌گويد با او ملاقات کردم، گرچه او را نديده است. صاحب مجمع‌البيان نيز مى‌گويد: مراد از لقاى پروردگار، ملاقات با پاداش و کيفر خداست.
شايد مراد از ملاقات پروردگار، همان حالت عرفانى باشد که خاشعان در نماز پيدا مى‌کنند، زيرا نماز حضور در برابر خداست.
اگر «ظن» و گمان در برابر علم باشد، مورد انتقاد است؛ «ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ» «1» امّا اگر مراد از گمان، اطمينان باشد ارزش است، گرچه يقين قوى نباشد. چنانکه خداوند نيز از رزمندگان شجاع و مخلص، به صاحبان گمان تعبير نموده است: «قالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ کَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کَثِيرَةً» «2»