تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَنَّهُ کانَ رِجالٌ مِنَ الْإِنْسِ يَعُوذُونَ بِرِجالٍ مِنَ الْجِنِّ فَزادُوهُمْ رَهَقاً «6»
وَ أَنَّهُ کانَ رِجالٌ مِنَ الْإِنْسِ: و بدرستى که بودند مردمى از آدميان که در بعضى از مواضع، يَعُوذُونَ بِرِجالٍ مِنَ الْجِنِ: پناه گرفتندى به مردانى از جنيان.
و آن، چنان بود چون کسى به بيابان هولناک رسيدى، گفتى: اعوذ بسيد هذا الوادى من سفهاء قومه. و اعتقاد او آن بود که بدان استعاذه، آن شب سالم بماند. فَزادُوهُمْ رَهَقاً: پس بيفزودند آدميان مر جنيان را به سبب اين استعاذه لحوق و غشيان اثم از کبر و سرکشى و جهل، چه ايشان به سبب آن گفتند:
بزرگى ما به مرتبه‌اى است که آدميان به ما پناه مى‌جويند و ما نگهبان و حامى، و سيد ايشانيم. ابن عباس گفته: معنى آيه آنکه بيفزودند جنيان مر آدميان را گمراهى، يعنى اغوا و اضلال ايشان کردند تا آنکه آدميان پناه بردند به ايشان. ابتدا قومى از يمن بودند، بعد اين تعوذ فاش شد ميان مردم، و همه تعوذ مى‌کردند.
جلد 13 - صفحه 344