تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ أَنَّا ظَنَنَّا أَنْ لَنْ تَقُولَ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلَى اللَّهِ کَذِباً «5» جلد 13 - صفحه 343 وَ أَنَّا ظَنَنَّا: و بدرستى که ما گمان کرديم، أَنْ لَنْ تَقُولَ الْإِنْسُ وَ الْجِنُ‌: اينکه هرگز نگويند آدميان و جنيان، عَلَى اللَّهِ کَذِباً: بر خدا دروغى را، لا جرم هر چه سفيه ما مى‌گفت، باور مى‌کرديم. و چون قرآن شنيديم، دانستيم بر خدا دروغ بستند. پس از آن برگشتيم و مؤمن شديم. اين کلام اعتذار است از اتباع ايشان، مر سفيه را در اين قول، به جهت ظن ايشان به آنکه هيچکس نتواند بر خدا دروغ بندد. و آيه دال است بر آنکه جنيان، مقلد بودند. و چون استماع حجت کردند، حق بر ايشان منکشف شد، رجوع کردند از آنچه بر آن بودند. و مشعر است به بطلان تقليد در توحيد، و وجوب اتباع دليل.