تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَنَّا ظَنَنَّا أَنْ لَنْ نُعْجِزَ اللَّهَ فِي الْأَرْضِ وَ لَنْ نُعْجِزَهُ هَرَباً «12»
وَ أَنَّا ظَنَنَّا: و بدرستى که به يقين دانستيم، أَنْ لَنْ نُعْجِزَ اللَّهَ: اينکه هرگز عاجز نتوانستيم ساخت خداى را، فِي الْأَرْضِ: در حالتى که در زمين باشيم،
جلد 13 - صفحه 346
يعنى هر جا که ما هستيم، در زمين نمى‌توانيم که او را عاجز سازيم. وَ لَنْ نُعْجِزَهُ هَرَباً: و هرگز عاجز نمى‌توانيم کرد او را در حالتى که فرار کرده باشيم به اطراف آسمان يا به کوه قاف. خلاصه آنکه هرجا که هستيم، در تحت فرمان اوئيم، و در قبضه قدرت او؛ و عدم امکان ما، از دائره حکم او. اين وصف احوال جنيان و بيان عقايد ايشان است، يعنى همه آنها، که اخيار باشند، يا اشرار، يا مقتصد، اعتقاد دارند بر آنکه خداى تعالى عزيز و غالب و قادر است بر وجهى که هيچ مطلبى از او فوت نمى‌شود، و هيچ مهربى (پناهگاهى) موجب آن نيست که ملتجى خود را از او برهاند.