«غدق» به معناى فراوانى و «صعد» به معناى سخت و مشکل است.
امام باقر عليه السلام مى‌فرمايد: مراد از «اسْتَقامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ» استقامت در مسير اهل بيت است. و از امام صادق عليه السلام نقل شده است که اگر مردم بر ولايت مااستقامت داشته باشند از علم کثير کامياب مى‌شوند. «1» «لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً»
از بهترين شيوه‌هاى تربيتى، شيوه مقايسه است. در يک آيه مى‌فرمايد: استقامت و باران و در آيه بعد: اعراض و عذاب. با مقايسه اين دو حالت مسئله حق وباطل شفاف‌تر مى‌شود.
اعراض از ذکر خدا هم در دنيا زندگى را سخت مى‌کند. «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْکاً» «2» وهم در آخرت انسان را گرفتار عذاب سخت و فراگير مى‌کند. «وَ مَنْ يُعْرِضْ عَنْ ذِکْرِ رَبِّهِ يَسْلُکْهُ عَذاباً صَعَداً»