تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَنَّهُ لَمَّا قامَ عَبْدُ اللَّهِ يَدْعُوهُ کادُوا يَکُونُونَ عَلَيْهِ لِبَداً «19»
وَ أَنَّهُ لَمَّا قامَ عَبْدُ اللَّهِ: و بدرستى که آن هنگام که برخاست بنده خدا که حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است در بطن نخله به نماز صبح، يَدْعُوهُ: مى‌خواند خداى را در نماز صبح، و جن قرائت او مى‌شنيدند، کادُوا يَکُونُونَ: نزديک بوده که باشند، عَلَيْهِ لِبَداً: به روى خفتگان از غايت ازدحام بر او، به جهت تعجب ايشان از آنچه مى‌ديدند از عبادت او و اقتداى اصحاب به او در جماعت به سبب حرص آنها بر استماع قرآن، زيرا هرگز مثل اين حال نديده و مانند اين کلام نشنيده بودند. ابن عباس گويد: اين کلام از قول جنيان است که بعد از استماع قرآن، به قوم خود خبر دادند از ازدحام اصحاب بر آن سرور در نماز. نزد بعضى مراد آنست که چون پيغمبر به دعوت برخاست، جن و انس مجتمع شدند بر ابطال امر او، و حق تعالى منع شر ايشان نموده و حجت او را ظاهر ساخت بر همه و غالب گردانيد او را.
«1» به اين مضمون يافت نشد. امّا روايت شده که آن حضرت فرمود: جعلت لى الارض مسجدا و طهورا. (وسائل الشيعه، جلد 2، صفحه 970، حديث 3)
«2» به نقل از نور الثقلين، جلد 5، صفحه 439.
«3» مدرک ياد شده، صفحه 440.
جلد 13 - صفحه 351