تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً «18» وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ‌: و ديگر وحى شده به من، مسجدها مر خداى راست و خاص او باشد، فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً: پس نخوانيد در آن با خداى يگانه هيچکس را، يعنى در پرستش و ستايش، چنانچه يهود و نصارى در کنايس و معابد خود، عزيز و مسيح را بالوهيت ياد کنند. و مشرکان در حوالى کعبه معظمه، بتان را پرستش کنند. در من لا يحضر- از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مروى است که: مراد از مساجد اعضاء سبعه است: پيشانى، دو سر زانو، دو کف دست، دو انگشت بزرگ پا. «1» بنابراين معنى آنکه: اين مساجد سبعه را براى غير خدا به زمين مگذاريد. يا مراد آنکه در عبادت ريا نکنيد، بلکه بايد عبادت خاص خدا باشد. پس به اين معنى مراد از مساجد، تمام روى زمين است نه آنکه حرمت ريا و شرک مختص به مساجد باشد، بلکه عموم مکان نماز، زيرا حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود: همه روى زمين را خدا، براى من و امت مسجد قرار داده. «2» و اين از خصايص آن حضرت است. فرمود: الحمد للّه الّذى جعل لى الارض مسجدا «1» به نقل از نور الثقلين، جلد 5، صفحه 439. «2» منهج الصادقين، جلد 10، صفحه 36. جلد 13 - صفحه 350 و طهورا. «1» پس تمام روى زمين براى اين امت محل عبادت است، اگر آب باشد با آب طهارت کنند، و اگر نباشد با خاک تيمم نمايند. تتمه: در کتاب کافى- از حضرت کاظم عليه السّلام در تأويل اين آيه فرمود: مراد از مساجد، اوصياء باشند. «2» و حضرت رضا عليه السّلام فرمود: مراد، ائمه‌اند. «3»