1- در نقل تاريخ گذشتگان، بايد به قسمتهاى سازنده اکتفا کرد و نقل جزئيات مکانى و زمانى، در تربيت نقشى ندارد. «أَرْسَلْنا نُوحاً»
2- براى افراد غافل، هشدار لازم است نه بشارت. «أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَکَ»
3- عقاب قبل از بيان، جايز نيست. «أَنْذِرْ قَوْمَکَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ»
4- هشدارهاى دينى، بايد شفاف و دلسوزانه باشد. «إِنِّي لَکُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ»
5- پيروى از انبيا، نتيجه و ثمره ايمان به خدا و معاد است. اول توحيد و تقوا، سپس اطاعت از پيامبر. «أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ وَ أَطِيعُونِ»
«1». نوح، 26.
«2». صافات، 79.
«3». کنز العمال، حديث 32391.
تفسير نور(10جلدى)، ج10، ص: 230