1- گناهان گذشته، با ايمان آوردن بخشيده مى‌شود. أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ ... يَغْفِرْ لَکُمْ مِنْ ذُنُوبِکُمْ
2- تنها بخشى از گناهان که حق اللّه است، قابل بخشش است. «مِنْ ذُنُوبِکُمْ» (ولى حق الناس را بايد صاحب حق ببخشد.)
3- ايمان و عمل صالح، سبب طول عمر و دفع بلا مى‌شود. «يُؤَخِّرْکُمْ إِلى أَجَلٍ»
4- علاقه به زندگى و کاميابى، خواسته‌اى طبيعى است که پاداش خوبى‌ها قرار گرفته است. «يُؤَخِّرْکُمْ إِلى أَجَلٍ»
5- عمر را نهايت و پايانى است و قابل تغيير نيست. «إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذا جاءَ لا يُؤَخَّرُ»
«1». بحارالانوار، ج 5، ص 140.
جلد 10 - صفحه 231
6- از آمدن مرگ بترسيد و ايمان آوريد. أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ ... إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذا جاءَ لا يُؤَخَّرُ
7- انسان رابطه ميان ايمان وعمل صالح با طول عمر را نمى‌داند. «لَوْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ»