تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
مِمَّا خَطِيئاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا ناراً فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْصاراً «25»
مِمَّا خَطِيئاتِهِمْ أُغْرِقُوا: بتحقيق و يقين که از جهت گناهان، ايشان غرق شدند به طوفان، فَأُدْخِلُوا ناراً: پس داخل گرديده شدند به آتش در زير آب و خاک در عالم برزخ يا در قيامت. بيان فرمايد که اغراق ايشان در آب، و ادخال آنان در آتش، نبود مگر به جهت خطاى ايشان. فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ: و نيافتند براى خود، مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْصاراً: از غير از خدا يارانى که عذاب طوفان از آنها باز دارند، يعنى معبودان باطله، قادر نبودند به رهائى از عذاب.
تبصره: حضرت نوح عليه السّلام مدت هزار و نهصد و پنجاه سال دعوت نمود، فقط هشتاد نفر ايمان آوردند و بقيه ايمان نياوردند و بر کفر مصر شدند. و حضرت طبع آنها را کما هو حقه دريافت و دانست که ديگر هيچکس مسلمان نشود، و هر که از ايشان پيدا شود او را گمراه کنند. و حق تعالى هم او را خبر داد که از قوم تو کسى ايمان نخواهد آورد و فرزندى هم که ايمان آورد وجود نخواهد آمد، لذا نفرين در حق آنها نمود.