تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يُبَصَّرُونَهُمْ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ «11»
يُبَصَّرُونَهُمْ: بينا کرده شده باشند خويشان به خويشان، يعنى هر کسى
«1»- اين آيه را ابن کثير و عاصم لا يسئل و باقى قرّاء با فتحه خوانده‌اند. (مجمع البيان ج 5، ص 351)
جلد 13 - صفحه 310
خويشى خود را شناسد و به احوال او بينا است، لکن به سبب گرفتارى خود، متمکن از سؤال نباشد. يا به علامت شناسد کافران را به رو سياهى و قرمزى چشم، و مؤمنان را به نورانيت وجه و نضارت رنگ. يَوَدُّ الْمُجْرِمُ: دوست دارد گناهکار، لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذابِ يَوْمِئِذٍ: اگر فدا دهد از عذاب آن روز، بِبَنِيهِ:
به پسران خود، يعنى فدا کند به عوض خود پسران را که عزيزترين خلقان بودند نزد او، تا آنها عذاب را متحمل و او خلاصى يابد.