تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ (32)
صفت 6 و 7- وَ الَّذِينَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ: و آنانکه ايشان مر امانتهاى خود، وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ: و پيمان‌هاى خود را رعايت کنندگانند، خواه امانت حق باشد که آن ايمان است و اداى واجبات، و خواه امانت خلق که آن ودائع است و غير آن، و عهود هم خواه عهد با خالق باشد يا مخلوق؛ چه امانت دارى و به عهد وفا کردن و اخفاى آن ننمودن، از جمله واجبات متحتمه است.
فرمود رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم: لا دين لمن لا عهد له: «1» دين کامل نيست براى کسى که عهدى براى او نباشد.
و نيز فرمود آن حضرت: الامانة تجلب الغناء و الخيانة تجلب الفقر: «2» امانت دارى نمودن، مى‌کشاند غنا را، و خيانت نمودن، جلب مى‌کند فقر را.
«1»- بحار الانوار، جلد 75، صفحه 96.
«2»- بحار الانوار، جلد 75، صفحه 171.
جلد 13 - صفحه 317