تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشارِقِ وَ الْمَغارِبِ إِنَّا لَقادِرُونَ (40)
فَلا أُقْسِمُ: پس نه چنان است که کفار گويند، سوگند مىخورم، بِرَبِّ الْمَشارِقِ: به آفريدگار مشرقها که براى آفتاب است و هر روز از نقطه ديگر از آن طلوع مىکند، وَ الْمَغارِبِ: و به پروردگار مغربها که آفتاب است و هر روز به نقطه ديگر از آن غروب مىنمايد؛ چه مقرر است که آفتاب سيصد و شصت مطلع و مغرب دارد، و هر روز از ايام سال از مطلعى طلوع مىکند و به مغربى غروب نمايد بر حسب حکمت و بر وفق مصلحت حضرت عزت. يا مراد مشارق و مغارب نجوم است که هر يک محل شروق و غروب از دائره افق نقطه ديگر هست. به هر تقدير حق تعالى قسم ياد کند، إِنَّا لَقادِرُونَ: بدرستى که ما توانائيم.