تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ انْشَقَّتِ السَّماءُ فَهِيَ يَوْمَئِذٍ واهِيَةٌ «16»
وَ انْشَقَّتِ السَّماءُ: و شکافته شود آسمان از طرف مجرّه، فَهِيَ يَوْمَئِذٍ واهِيَةٌ: پس آسمان در آنروز سست و ضعيف شود، چون پشم رنگين زرد شده بعد از قوت و استواى او.