«هاؤُمُ» اسمى است که معناى امر دارد، يعنى بياييد. «قطوف»، جمع «قطف»، ميوه چيده شده يا آماده چيدن است.
«ظن» در امور دنيوى، باورى همراه با شک است ولى در امور اخروى به معناى اطمينان است. «أَسْلَفْتُمْ» از «اسلاف»، تقديم چيزى است که اميد مىرود بهتر از آن برگردد.
هر انسانى در قيامت نامه و پروندهاى دارد و نامه خوبان به دست راستشان داده مىشود.
شايد آنچه در سوره واقعه به نام اصحاب يمين مىخوانيم همين گروه باشند.
مراد از علوّ در «فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ» ممکن است علوّ مقامى باشد نه مکانى.
در قيامت هم نعمت مادى است و هم روحى، راضى بودن انسان، نعمت روحى و بهشت
جلد 10 - صفحه 201
برين نعمت مادى است.
«هَنِيئاً» از سوى خداوند، کاميابى را افزونتر و گواراتر مىکند. در قرآن چهار مرتبه کلمه «هَنِيئاً» بکار رفته که سه بار آن براى نعمتهاى بهشتى است.