تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لا بِقَوْلِ کاهِنٍ قَلِيلاً ما تَذَکَّرُونَ (42)
وَ لا بِقَوْلِ کاهِنٍ: و نيست قرآن سخن کاهن که اخبار به مغيبات دهد، چنانچه بعضى ديگر گويند. قَلِيلًا ما تَذَکَّرُونَ: ياد نمى‌کنند تذکرى در نهايت اندک. مراد عدم تذکر است، و به جهت اينست که امر به شما مشتبه شده و معجزه را از سحر و کهانت امتياز نمى‌کنيد، و تأمل نمى‌نمائيد تا دريابيد فرق بين شعر و کهانت را با معجزه، و بدانيد که اين قرآن کلام بشر نيست، بلکه خارق عادت و معجزه پيغمبر باشد.