تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما هُوَ بِقَوْلِ شاعِرٍ قَلِيلاً ما تُؤْمِنُونَ (41)
وَ ما هُوَ بِقَوْلِ شاعِرٍ: و نيست قرآن به سخن شاعر، يعنى کلامى مقفى و موزون چنانچه کفار مىگويند، قَلِيلًا ما تُؤْمِنُونَ: اندکى تصديق مىکنند اين را. مراد عدم تصديق است، زيرا قلت در معنى عدم باشد.