اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لا بِقَول‌ِ کاهِن‌ٍ قَلِيلاً ما تَذَکَّرُون‌َ (42)
و نيست بقول غيب گويان کهنه چه بسيار کم از شما متذکر ميشويد. در قبل از اسلام يک دسته بودند که تسخير جن ميکردند و اجنه ميرفتند در آسمانها و استراق سمع ميکردند از ملائکه و خبر بکهنه ميدادند که آنها بمردم خبر ميدادند و خود را غيب‌گو نشان ميدادند و وسيله استفاده خود قرار داده بودند ولي پس از ولادت حضرت رسالت از کليه آسمانها ممنوع شدند و اگر نزديک ميرفتند بشهاب قبس ميسوختند و هلاک ميشدند و دستگاه کهانت از بين رفت اينکه کفار نسبت کهانت بحضرت ميدادند که اجنه باو خبر ميدهند و اينکه قرآن کلام اجنه است از آنها اخذ کرده که خدا ميفرمايد خطاب برسولش: فَذَکِّر فَما أَنت‌َ بِنِعمَةِ رَبِّک‌َ بِکاهِن‌ٍ وَ لا مَجنُون‌ٍ طور آيه 29، اينکه کفار و مشرکين يکي از نسبتها که بحضرت ميدادند همين کهانت و جنون بود لذا ميفرمايد:
وَ لا بِقَول‌ِ کاهِن‌ٍ قَلِيلًا ما تَذَکَّرُون‌َ عده متذکر أقل از عده مؤمنين هستند زيرا چه بسيار از مؤمنين که متذکر نيستند سپس بعد از آنکه نه قول شاعر است و نه قول کاهن پس اينکه قرآن قول کيست ميفرمايد: