نکته‌های تفسیر نور

«تَقَوَّلَ» يعنى نسبت دادن سخن به کسى که آن را نگفته است. «وتين» رگى است که خون را به قلب مى‌رساند و اگر بريده شود انسان مى‌ميرد. قرآن، در دنيا و آخرت مايه حسرت کفّار است. در دنيا حسرت مى‌خورند که چرا مانند آنرا نمى‌توانند بياورند و در آخرت حسرت مى‌خورند که چرا به آن ايمان نياوردند. گرفتن با «يمين» کنايه از قدرت است، چون قدرت دست راست بيشتر است. خداوند با هيچ کس رودربايستى ندارد، جائى که خداوند با پيامبرش اين گونه سخن مى‌گويد، ديگران بايد حساب کار خود را بکنند. قرآن داراى ويژگى‌هايى است، از جمله: «تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ»، «لَتَذْکِرَةٌ لِلْمُتَّقِينَ»، «لَحَقُّ الْيَقِينِ» پيامبر، هرگز چيزى را به خداوند نسبت نداده است، زيرا کلمه‌ «لَوْ» در موردى به کار مى‌رود که کار نشدنى باشد. جلد 10 - صفحه 207 در آيات قبل خداوند از پيامبرش بهترين دفاع را کرد ولى در عين حال در اين آيه تهديد هم مى‌کند که اگر سخنى به ناحق به خدا نسبت دهد، شاه رگ او با قدرت قطع شود.