تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّ رَبَّکَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ «7» إِنَّ رَبَّکَ هُوَ أَعْلَمُ‌: بدرستى که پروردگار تو داناتر است، بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ‌: به کسى که گمراه شد از راه او که طريق مستقيم است؛ و در حقيقت، اين کس ديوانه است. وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ‌: و او داناتر است به راه‌يافتگان به کمال عقل که مؤمنانند، يعنى داناى به جزاى مؤمنان و کافران. اين کلام وعد است نسبت به مؤمنان، و وعيد نسبت به کافران. تتمه: حاکم ابو القاسم حسکانى از علماى عامه به اسناد خود روايت نموده از ضحاک، که چون قريش ديدند مقدم داشتن پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم على بن ابى طالب عليه السّلام را بر ساير اصحاب و اعظام و اکرام او را، زبان به ملامت و مذمت گشودند که پيغمبر به فرط محبت على، مفتون و در فتنه جنون افتاده است. حق تعالى اين سوره نازل نمود و سوگند خورد: اى پيغمبر، تو ديوانه نيستى، بلکه به اخلاق حسنه محلّى و به آداب قرآن مؤدبى، و عن قريب معلوم شود که مفتون ايشانند يا تو؛ و خداى داناتر است به آن کسانى که گمراه شده‌اند از راه راست، يعنى آنانکه در حق حضرت محمد و على عليه السّلام اين سخنان گفتند؛ و خدا داناتر است به راه‌يافتگان، يعنى به على بن ابى طالب عليه السّلام. «1»