تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ «11»
هَمَّازٍ: بسيار عيب کننده در عقب مردمان و طعنه زننده بر ايشان، مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ: بسيار رونده به سخنچينى ميان مردمان، يعنى سخن شخصى را به شخصى، و مجلسى را به مجلسى برد، و بدين جهت نزاع و فساد ميان ايشان اندازد.