در آيه‌ى قبل خوانديم که خداوند ولىّ مؤمنان است و آنان را از ظلمات خارج و به سوى نور مى‌برد، اين آيه و آيات بعد نمونه‌هايى از ولايت خداوند و بيرون آوردن از ظلمات به نور را مطرح مى‌کند.
در رواياتِ تاريخى آمده است که نمرود از پادشاهان بابل بود و حکومت مقتدرانه‌اى داشت او با حضرت ابراهيم درباره‌ى خداوند مباحثه و مجادله کرد. وقتى حضرت ابراهيم گفت:
پروردگار من آن است که زنده مى‌کند و مى‌ميراند، او گفت: من نيز زنده مى‌کنم و مى‌ميرانم.
سپس دستور داد دو زندانى را حاضر کردند، يکى را آزاد نمود و ديگرى را دستور داد بکشند.
وقتى ابراهيم عليه السلام اين سفسطه و مغالطه را مشاهده کرد که اين شخص چه برداشتى از زنده کردن و ميراندن دارد و چگونه مى‌خواهد افکار ديگران را منحرف کند، فرمود: خداوند طلوع خورشيد را از مشرق قرار داده است، اگر تو ادّعا دارى که بر جهانِ هستى حکومت دارى و همه چيز در اختيار و تحت قدرت توست، خورشيد را از مغرب بيرون بياور!. آن موقع بود که نمرود مبهوت ماند و پاسخى جز سکوت نداشت.