آيه‌ى قبل گفتگوى حضرت ابراهيم با نمرود را بازگو کرد که پيرامون توحيد گفتگو مى‌کردند و هدايت از طريق استدلال بود و ابراهيم با استدلال پيروز شد. نمونه‌ى دوّم خروج از ظلمات به نور، در اين آيه است که پيرامون معاد گفتگو مى‌شود و هدايت از طريق نمايش و به صورت محسوس و عملى صورت مى‌گيرد. در تفاسير و برخى روايات آمده است که نام اين شخص «عُزير» بوده است. در تفسير الميزان مى‌خوانيم که اين شخص بايد پيامبر باشد، زيرا خداوند با او سخن گفته است.