پیام‌های تفسیر نور

1- در شيوه تربيت بايد توبيخ بدان و تشويق خوبان در کنار هم باشد تا مورد مقايسه قرار گيرد. (آيات قبل سخن از کيفر دوزخيان بود و اين آيه از بهشتيان سخن مى‌گويد.) «إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ» 2- خشيت از خداوند زمانى کارساز است که دائمى باشد. «يَخْشَوْنَ» فعل مضارع و نشانه استمرار است. 3- پاک شدن از گناهان، زمينه دريافت الطاف الهى است. «لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ کَبِيرٌ» 4- تقوا و خشيت واقعى آن است که انسان در درون خود نيز از خدا پروا داشته باشد، وگرنه تقواى ظاهرى، تظاهرى بيش نيست. «يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ» 5- ريا و نفاق را کنار بگذاريم که خدا به باطن‌ها آگاه است. «عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ» 6- پنهان بودن، در علم عميق خداوند، اثرى ندارد. او تمام نيّت‌ها و راز دل‌ها را مى‌داند. «إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ» ( «عَلِيمٌ» نشانه علم عميق و گسترده است.) 7- علم خداوند به مخلوقات، به خاطر خالقيّت اوست. (کسى‌که چيزى را ساخته و آفريده، از حالات آفريده خود آگاه است.) «أَ لا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ» 8- ايمان به علم خداوند، بهترين عامل بازدارنده از نفاق و نهان کارى است. أَسِرُّوا قَوْلَکُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ‌ ... أَ لا يَعْلَمُ‌ ...