محتواى اين دو آيه، شبيه آيه 65 سوره انعام است که مى‌فرمايد: به مردم بگو: او قادر است که از آسمان يا زمين بر شما عذابى نازل نمايد. «قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْکُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِکُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ»
«حاصب» به معناى تند بادى است که سنگريزه به همراه دارد.
نمونه فرو رفتن در زمين را در آخر سوره قصص درباره قارون مى‌خوانيم که مى‌فرمايد:
«فَخَسَفْنا بِهِ» و نمونه نزول سنگريزه از آسمان را در ماجراى قوم لوط مى‌خوانيم که فرمود:
«إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ حاصِباً» «1»
قدرت خداوند در آرامش بخشيدن به زمين، جلوه‌اى از فرمانروايى اوست که در ابتداى سوره خوانديم: «بِيَدِهِ الْمُلْکُ وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ» «2»
احتمال تغيير و دگرگونى در هستى، انسان را از مغرور شدن و تکيه کردن به دنيا نجات مى‌دهد. مولوى در مثنوى در اين‌باره شعر زيبايى آورده است:
جمله ذرّات زمين و آسمان
لشگر حقّند گاه امتحان
باد را ديدى که با عادان چه کرد
آب را ديدى که در طوفان چه کرد
آنچه بر فرعون زد آن بحر کين
و آنچه با قارون نمودست اين زمين
وآنچه آن بابيل با آن پيل کرد
وآنچه پشّه کلّه نمرود خورد
و آن که سنگ انداخت داودى بدست
گشت سيصد پاره و لشگر شکست
گر بگويم از جمادات جهان
عاقلانه يارى پيغمبران
مثنوى چندان شود که چهل شتر
گر کشد عاجز شود از بار پر