تفسیر نور (محسن قرائتی)
«261» مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ
مثل کسانى که اموال خود را در راه خدا انفاق مى‌کنند، همانند بذرى است که هفت خوشه بروياند و در هر خوشه يکصد دانه باشد و خداوند آن را براى هر کس بخواهد (و شايستگى داشته باشد،) دو يا چند برابر مى‌کند و خدا (از نظر قدرت و رحمت) وسيع و (به همه چيز) داناست.