تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) «260» وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ أَرِنِي کَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتى‌ قالَ أَ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قالَ بَلى‌ وَ لکِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي قالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْکَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلى‌ کُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءاً ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِينَکَ سَعْياً وَ اعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَکِيمٌ‌ و (بياد آور) هنگامى که ابراهيم گفت: پروردگارا به من نشان بده که چگونه مردگان را زنده مى‌کنى؟ فرمود: مگر ايمان نياورده‌اى؟ عرض کرد: چرا، ولى براى آنکه قلبم آرامش يابد. (خداوند) فرمود: چهار پرنده (طاووس، خروس، کبوتر و کلاغ) «1» را برگير وآنها را نزد خود جمع وقطعه قطعه کن (و درهم بياميز) سپس بر هر کوهى‌ «2» قسمتى از آنها را قرار ده، آنگاه پرندگان را بخوان، به سرعت بسوى تو بيايند و بدان که خداوند تواناى حکيم است.