در آيات قبل سخن از قدرت الهى در زمين و آسمان بود. او مى‌تواند به زمين فرمان دهد که کفّار را در خود فرو برد، او مى‌تواند پرندگان را در آسمان نگاه دارد و .... اين آيه عجز و ناتوانى بشر را به رخ او مى‌کشد که اين انسان با تکيه بر کدام لشگر و با چه حمايتى اين همه در برابر خداوند، لجاجت از خود نشان مى‌دهد. گويا مشرکان از ناحيه بت‌ها براى خود نيروئى احساس مى‌کردند.
«غُرُورٍ» به معناى فريب دهنده و «غُرُورٍ» به معناى فريب است.
ابزارهاى غرور متفاوتند و عامل آن شيطان است: «لا يَغُرَّنَّکُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ» «1»* آرزوهاى طولانى و وعده‌هاى اغفال گران وسيله غرورند.
در اينجا به عوامل بدبختى انسان اشاره شده است: غرور، لجاجت، سرکشى و فرار از حق.
«عُتُوٍّ» به معناى استکبار و تجاوز از حق و «نُفُورٍ» به معناى اظهار تنفّر و گريز از حق است.
لجاجت، زمينه سرکشى وطغيان است و سرکشى، زمينه نفرت و فاصله گرفتن از حق.
تنها خداوند روزى رسان است. هم در دنيا روزى مى‌دهد: «خَلَقَکُمْ ثُمَّ رَزَقَکُمْ» «2» هم در برزخ روزى مى‌دهد: «بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» «3» هم در قيامت روزى مى‌دهد.
«يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ» «4»