پیام‌های تفسیر نور

1- شيوه احتجاج و گفتگوى با کفّار را از وحى ياد بگيريم. قُلْ أَ رَأَيْتُمْ‌ ... 2- پيامبر امين وحى است. قُلْ‌ ...، (حتى کلمه‌ «قُلْ» را حذف نمى‌کند.) «1». طور، 30 جلد 10 - صفحه 165 3- در شيوه تبليغ، گاهى حقايق را بايد در قالب فرض مطرح کرد. «إِنْ أَهْلَکَنِيَ اللَّهُ» 4- کفار، همان گونه که نسبت به شخص پيامبر بغض و کينه دارند، نسبت به پيروان او هم کينه دارند. «أَهْلَکَنِيَ اللَّهُ وَ مَنْ مَعِيَ» 5- مؤمن بايد بين بيم و اميد زندگى کند. أَهْلَکَنِيَ اللَّهُ‌ ... أَوْ رَحِمَنا 6- هيچ چيز و هيچ کس نمى‌تواند مانع نزول قهر الهى بر کفّار شود. «فَمَنْ يُجِيرُ الْکافِرِينَ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ» (شعار بعضى از کافران، «وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ» «1»* بود، يعنى ما گرفتار عذاب نمى‌شويم ولى قرآن مى‌فرمايد آنان به عذاب دچار مى‌شوند.) 7- کسى که براى اولياى خداوند آرزوى درد و هلاکت کند، به عذاب دردناک گرفتار خواهد شد. «عَذابٍ أَلِيمٍ»