تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ کَفَرُوا وَ قِيلَ هذَا الَّذِي کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ «27»
بعد ذکر حال ايشان فرمايد نزد نزول عذاب:
فَلَمَّا رَأَوْهُ: پس آن هنگام که ببينند آن وعده را، يعنى موعود را، که عذاب دنياست از قتل روز بدر و غير آن از انواع عذاب در روز جزا، زُلْفَةً: در حالتى که نزديک باشد. حاصل آنکه: چون عذاب مشاهده کنند، سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ کَفَرُوا: زشت گردانيده شود رويهاى آنانکه کافر شده‌اند به خدا و رسول، يعنى آثار نکبت و محنت و سياهى و تيرگى بر چهره ايشان پديد آيد، وَ قِيلَ هذَا الَّذِي: و گفته شود، يعنى مؤمنان به ايشان گويند روز بدر، يا خزنه جهنم روز قيامت گويند: اين عذاب آنست که، کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ: بوديد پيوسته به آن طلب مى‌کرديد و تعجيل وقوع آن مى‌نموديد.
تتمه: در کتاب کافى- به اسناد خود از حضرت باقر عليه السّلام مروى است که فرمود: اين آيه در حق امير المؤمنين عليه السّلام و اصحاب او است، [آنان که کردند آنچه کردند] يعنى دشمنان ايشان چون ببينند در روز قيامت مقامات ايشان را که محل غبطه و آرزوى آنها باشد، پس زشت شود رويهاى ايشان، و گفته شود: اين است آنچه به آن ادعا مى‌کرديد مقام و منزلت و اسم
جلد 13 - صفحه 255
او را. «1» و چندين روايت به همين مضامين در تفسير برهان وارد شده است.
و از عامه- حاکم ابو القاسم حسکانى به اسناد صحيحه از شريک که اعمش گفت در معنى آيه: لمّا رأوا لعلىّ بن ابى طالب عند اللّه من الزّلفى سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ کَفَرُوا. يعنى: چون ديدند منکران ولايت، قرب و مزيّت على بن ابى طالب را نزد حق تعالى، روى ايشان زشت و سياه شد از غايت حقد و حسد. «2»