تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ أَهْلَکَنِيَ اللَّهُ وَ مَنْ مَعِيَ أَوْ رَحِمَنا فَمَنْ يُجِيرُ الْکافِرِينَ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ «28»
شأن نزول: کفار، تمناى موت و هلاک حضرت و اصحاب او را داشتند، حق تعالى خطاب فرمود:
قُلْ أَ رَأَيْتُمْ: بگو اى پيغمبر به ايشان: آيا مى‌بينيد، يعنى تأمل مى‌نمائيد اينکه، إِنْ أَهْلَکَنِيَ اللَّهُ: اگر هلاک گرداند مرا خدا، وَ مَنْ مَعِيَ: و کسانى را که با من هستند از مؤمنان، أَوْ رَحِمَنا: يا بخشش فرمايد ما را و اجل را تأخير اندازد، فَمَنْ يُجِيرُ الْکافِرِينَ: پس کيست آنکه نجات دهد کفار را، مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ: از عذاب دردناک که به سبب کفر مستحق شده‌اند، يعنى مرگ ما، شما را سود ندهد و حيات ما، دفع عذاب شما نمى‌کند، چه نجات دهنده شما از عذاب الهى، جز ايمان و توحيد نيست، خواه ما زنده باشيم يا مرده. پس تمناى مرگ ما کردن، چه فايده به شما رساند. مراد آنکه بگو: انتظار يکى از دو چيز داريم که عاقبت هر دو خير است: يکى آنکه هلاک شويم، چنانچه
«1» به نقل از نور الثقلين، جلد 5، صفحه 385، حديث 34.
«2» مدرک ياد شده، حديث 33.
جلد 13 - صفحه 256
تمناى شماست و به نعيم مقيم بهشت رسيم. و ديگر مستعد شويم به نصرت و دولت اسلام، چنانچه تمناى ماست، و شما چگونه و به چه وجه از عذاب اخروى که وقوع آن محقق است خلاص خواهيد شد. خلاصه معنى آنکه: شما طلب هلاک ما مى‌کنيد، و آن متضمن فوز و سعادت ما باشد، و شما در هلاکتى خواهيد بود که فوق جميع مهالک است. و از اين معنى غافليد، و طلب خلاصى آن نمى‌کنيد.