1- تاريخ و گذشتگان، آئينهاى براى آيندگان است. وَ کَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ ...
2- سنّت خداوند بر کيفر سخت کسانى است که از فرمان خدا و رسول سرپيچى مىکنند. وَ کَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ عَتَتْ ...
3- تخلّف از فرمان انبيا، تخلّف از فرمان خداست. «عَتَتْ عَنْ أَمْرِ رَبِّها وَ رُسُلِهِ»
4- عذاب دنيا، هرچه هم شديد باشد، به اندازه چشيدنى بيش نيست. عذاب مهمّ در قيامت است. عَذَّبْناها ... فَذاقَتْ وَبالَ أَمْرِها
5- سرانجام سرپيچى از فرمان خدا و رسول، خسارت است. «عاقِبَةُ أَمْرِها خُسْراً»
6- به کاميابىهاى زودگذر نينديشيم، پايان کار را در نظر بگيريم. «عاقِبَةُ أَمْرِها خُسْراً»