1- مخاطب قراردادن پيامبر، در ابلاغ دستورات کلى که عموم مردم مخاطب آن هستند، هم نشانه احترام به آن پيامبر است و هم لزوم نظارت آن حضرت بر حسن اجراى حدود الهى. «يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذا طَلَّقْتُمُ»
2- براى بيان اهميّت دستور و ايجاد انگيزه در سايرين، شخص اوّل را مورد خطاب قرار دهيد. «يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذا طَلَّقْتُمُ»
3- عقد ازدواج زمان خاصى ندارد ولى طلاق بايد در زمانى باشد که شروع عدّه ممکن باشد، يعنى زن در عادت ماهانه نباشد و مرد نيز در پاکى پس از عادت، با همسرش آميزش نکرده باشد. «فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ»
4- طلاق به دست مرد است. «طَلَّقْتُمُ، فَطَلِّقُوهُنَّ»
5- براى حفظ نظام خانواده، قانون طلاق همراه با شرايطى سرعت گير قرار داده شده است. «فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ»
6- زمان بندى در احکام الهى را با دقّت مراعات کنيم. «أَحْصُوا الْعِدَّةَ»
7- جدايى و طلاق نبايد همراه با گناه باشد. «طَلَّقْتُمُ ... اتَّقُوا اللَّهَ»
جلد 10 - صفحه 101
8- رعايت تقوا در امر طلاق و خصوصاً عدّه آن، از سوى مرد و زن لازم است.
«أَحْصُوا الْعِدَّةَ وَ اتَّقُوا اللَّهَ»
9- ربوبيّت الهى، مقتضاى پروا و تقواست. «اتَّقُوا اللَّهَ رَبَّکُمْ»
10- زن طلاق داده شده تا زمانى که در حال عدّه است، گويا در منزل خودش ساکن است و حق سکونت از او سلب نمى‌شود. «لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ»
11- طلاق نبايد همراه با اهانت و تحقير زن باشد. «لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ»
12- راه‌هاى منّت گذاردن و منّت کشيدن را مسدود کنيد. براى اين که شوهر منّت نگذارد و زن منّت نکشد، خدا مى‌فرمايد: خانه خودش است. «مِنْ بُيُوتِهِنَّ»
13- زنان، طلاق را پايان کار نبينند و در خانه بمانند، شايد که مرد منصرف شود و دوباره به آنان رجوع کند. «لا يَخْرُجْنَ»
14- خراب کردن پل‌هاى پشت سر و بستن راه‌هاى آشتى ظلم به خود است.
«لا تُخْرِجُوهُنَ ... لا يَخْرُجْنَ ... فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ»
15- گنهکار بى حيا که حريم‌ها را شکسته، حرمت ندارد و مستحق تحقير است.
«لا تُخْرِجُوهُنَ ... إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ»
16- سوء استفاده از قانون ممنوع. (زن نمى‌تواند از حق مسکن خود سوء استفاده کند و براى انتقام گرفتن از شوهر، خانه را تبديل به محيطى براى فحشا و منکر نمايد). «إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ»
17- اخراج زن از منزل، به شرطى است که فحشاى او روشن و ثابت شده باشد و سوء ظن کافى نيست. «إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ»
18- مردان نبايد به خاطر تأمين نفقه و مسکن، منّتى بر همسران مطلقه خود داشته باشند، زيرا اين حکم خداست. «تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ»
19- زنان نبايد به خاطر محدود شدن در خانه نگران شوند، زيرا اين محدوديّت را خداوند حکيم مقرر فرموده است. «تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ»
20- ناديده گرفتن دستورات خداوند و شکستن حدود الهى، ظلم به خويش
جلد 10 - صفحه 102
است، نه خداوند. «وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ»
21- ما بر اساس اطلاعات و شناخت خود، تصميم مى‌گيريم و از آينده بى‌خبريم، با توکل بر خداوند، به آينده اميدوار باشيم. لا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ ...
22- در اسلام يأس ممنوع است و انسان مسلمان بايد به آينده خوش بين باشد.
«لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِکَ أَمْراً» (هنگام طلاق که طرفين نگرانند، نياز به دلدارى و تسلّى دارند)
23- حوادث تلخ را به فال نيک بگيريم. طَلَّقْتُمُ النِّساءَ ... لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِکَ أَمْراً
24- تقوا و حدود الهى را مراعات کنيد، آينده را هم به خدا بسپاريد. اتَّقُوا اللَّهَ ...
تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ ... لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِکَ أَمْراً
25- همواره لطف الهى را منحصر در وضع موجود نبينيد، چه بسا جدايى‌ها که عامل رسيدن به وضع مطلوب‌تر مى‌شود. «لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِکَ أَمْراً»