«أْتَمِرُوا» از «ايتمار» به معناى پذيرش دستور يا مشورت است که در واقع به معناى توافق و تفاهم بر انجام امرى است.
شايد دليل آن که در ايّام عدّه مسکن زن و مرد يکى است، بستر سازى براى رجوع و فراهم شدن زمينه آشتى باشد. به علاوه که اخراج زن از خانه يا تهيه مسکن جداگانه نوعى توهين و تحقير در حق زن است و نيز در جدايى تدريجى، پاى عقل و عاطفه و فکر و مشورت بيشتر از جدايى دفعى و يکباره به ميان مىآيد و امکان سازش فراهم مىشود.
اين آيه به مسئله حفظ حقوق و حريم زن، حمل او، تغذيه کودک، شيربها و دايه گرفتن در صورت طلاق اشاره دارد.
در اين آيه پنج فرمان آمده است که تمام آنها فرامين عاطفى و عقلى بوده و بسترى براى بازگشت به زندگى است: «أَسْکِنُوهُنَ، لا تُضآرُّوهُنَ، فَأَنْفِقُوا عَلَيْهِنَ، فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَ، أْتَمِرُوا بَيْنَکُمْ بِمَعْرُوفٍ»