تفسیر نور (محسن قرائتی)
«264» يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِکُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى کَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَکَهُ صَلْداً لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْ‌ءٍ مِمَّا کَسَبُوا وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْکافِرِينَ
اى کسانى که ايمان آورده‌ايد! بخشش‌هاى خود را با منّت وآزار باطل نسازيد، همانند کسى که مال خود را براى خودنمايى به مردم، انفاق مى‌کند و ايمان به خدا و روز رستاخيز ندارد. پس مثال او همچون مَثل قطعه سنگ صافى است که بر روى آن (قشر نازکى از) خاک باشد (و بذرهايى در آن افشانده شود) پس رگبارى به آن رسد (و همه خاک‌ها و بذرها را بشويد) و آن سنگ را صاف (و خالى از خاک و بذر) رها کند! (رياکاران نيز) از دستاوردشان، هيچ بهره‌اى نمى‌برند وخداوند گروه کافران را هدايت نمى‌کند.
جلد 1 - صفحه 421