بدون شک آنچه امروز در دست يهوديان و مسيحيان به نام تورات و انجيل قرار دارد، کتاب‌هاى نازل شده بر پيامبران بزرگ خدا، حضرت موسى و حضرت مسيح عليهما السلام نيست، بلکه مجموعه‌اى از کتاب‌هايى است که به وسيله ياران آنها يا افرادى که بعد از آنها متولّد شده‌اند، تأليف شده است. يک مطالعه اجمالى در اين کتاب‌ها گواه زنده اين مدّعاست و خود يهوديان و مسيحيان نيز ادّعايى بيش از اين ندارند.
البتّه شک نيست که قسمتى از تعليمات موسى و عيسى و محتواى کتاب‌هاى آنها در ضمن گفته‌هاى پيروانشان به اين کتاب‌ها انتقال يافته است، به همين دليل نمى‌توان همه آنچه را که در عهد قديم (تورات و کتاب‌هاى وابسته به آن) و عهد جديد (انجيل و کتاب‌هاى وابسته به آن) آمده است، انکار کرد، بلکه محتواى کتاب‌هاى فوق، مخلوطى از تعليمات اين دو پيامبر بزرگ خدا و افکار و انديشه‌هاى ديگران است.
در کتاب‌هاى موجود، تعبيرات گوناگونى که بشارتِ ظهور پيامبر بزرگى در آينده که نشانه‌هاى او جز بر پيامبر اسلام تطبيق نمى‌کند، ديده مى‌شود.
جالب آنکه غير از پيشگويى‌هايى که در اين کتاب‌ها ديده مى‌شود و بر شخص پيامبراسلام صلى الله عليه و آله تطبيق مى‌کند، در سه مورد از انجيلِ «يوحنّا»، روى کلمه «فارقليط» تکيه شده که در ترجمه‌هاى فارسى، به «تسلّى دهنده» ترجمه شده است. اکنون به متن انجيل يوحنّا به نقل از تفسير نمونه توجّه کنيد:
«و من از پدر خواهم خواست و او «تسلّى دهنده‌ى» ديگر به شما خواهد داد که تا ابد با شما خواهد ماند.» «1»
و در باب 15 آمده است: «و چون آن «تسلّى دهنده» بيايد ... در باره‌ى من شهادت خواهد داد.» «2»
و در باب 16 نيز مى‌خوانيم: «ليکن به شما راست مى‌گويم که شما را مفيد است که من بروم
«1». انجيل يوحنّا، باب 14، جمله 16.
«2». انجيل يوحنّا، باب 15، جمله 26.
جلد 9 - صفحه 608
که اگر من نروم، آن «تسلّى دهنده» به نزد شما نخواهد آمد، امّا اگر بروم او را به نزد شما خواهم فرستاد.» «1»
مهمّ اين است که در متن سريانى اناجيل که از اصل يونانى گرفته شده است، به جاى تسلّى دهنده، «پارقليطا» آمده و در متن يونانى «پيرکلتوس» که از نظر فرهنگ يونانى به معنى «شخص مورد ستايش» و معادل واژه‌هاى «محمّد و احمد» در زبان عربى است.
ولى هنگامى که ارباب کليسا متوجّه شدند انتشار چنين ترجمه‌اى ضربه‌ى شديدى به تشکيلات آنها وارد مى‌کند، به جاى «پيرکلتوس»، کلمه‌ى «پاراکلتوس» را نوشتند که به معناى «تسلّى دهنده» است و با اين تحريف آشکار، اين سند زنده را دگرگون ساختند، هر چند با وجود اين تحريف، بشارت روشنى از ظهور يک پيامبر بزرگ در آينده مشهود است. «2»
در دايرة المعارف بزرگ فرانسه، در اين باره آمده است:
«محمّد، مؤسّس دين اسلام و فرستاده‌ى خدا و خاتم پيامبران است. کلمه «محمّد» به معنى بسيار حمد شده است و از ريشه‌ى «حمد» به معنى تجليل و تمجيد، گرفته شده و نام ديگرى که آن هم از ريشه‌ى «حمد» است و هم معنى لفظ «محمّد» مى‌باشد، «احمد» است که احتمال قوى مى‌رود، مسيحيان عربستان، آن لفظ را به جاى «فارقليط» به کار مى‌بردند. احمد يعنى بسيار ستوده شده و بسيار مجلل، که ترجمه‌ى لفظ «پيرکلتوس» است و اشتباهاً لفظ «پاراکلتوس» را به جاى آن گذاشته‌اند و به اين ترتيب نويسندگان مذهبى مسلمان مکرّر گوشزد کرده‌اند که مراد از اين لفظ، بشارت ظهور پيامبر اسلام است. قرآن مجيد نيز آشکارا در آيه ششم سوره صف به اين موضوع اشاره مى‌کند.» «3»
آيا نام پيامبر اسلام، «احمد» بوده است؟
الف) در کتاب‌هاى تاريخى آمده است که پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله از کودکى داراى دو نام بوده و مردم او را با هر دو نام خطاب مى‌کردند که يکى «محمّد» و ديگرى «احمد» بوده است. نام اوّل را
«1». انجيل يوحنّا، باب 16، جمله 8.
«2». تفسير فرقان.
«3». دايرة المعارف بزرگ فرانسه، ج 23، ص 4176، به نقل از تفسير نمونه.
جلد 9 - صفحه 609
جدّ پيامبر عبدالمطلب، و نام احمد را مادرش آمنه براى او انتخاب کردند. اين مطلب در سيره حلبى مشروحاً ذکر شده است.
ب) يکى از کسانى که به دفعات، پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله را با نام «احمد» ياد کرده، عموى آن حضرت، «ابوطالب» است و امروزه در کتابى که به نام «ديوان ابوطالب» در دست ما قرار دارد، اشعار زيادى ديده مى‌شود که در آن از پيامبر گرامى اسلام با عنوان «احمد» ياد شده است «1» مانند:
ارادوا قتل احمد ظالموهم
و ليس بقتلهم فيهم زعيم
ستمگران تصميم به قتل او گرفتند ولى براى اين کار رهبرى نيافتند.
ج) در اشعار «حسان بن ثابت» شاعر معروف عصر پيامبر نيز اين تعبير ديده مى‌شود:
مفجعة قد شفها فقد احمد
فظلت لآلاء الرّسول تعدّد
مصيبت زده‌اى که فقدانِ احمد او را بى‌تاب کرده بود، پيوسته عطايا و مواهب رسول را بر مى‌شمرد. «2»
در حديث مى‌خوانيم که پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمودند: «نام من در زمين، «محمّد» و در آسمان‌ها، «احمد» است». «3»