«1». فرقان، 18.
«2». نجم، 29.
«3». زخرف، 36.
«4». جنّ، 17.
«5». کهف، 46.
«6». انفال، 28.
«7». سبأ، 37.
جلد 10 - صفحه 63
1- براى آن که مؤمنان را موعظه کنيد و آنان بپذيرند، به آنان شخصيت دهيد. يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ...
2- لازمه ايمان، برترى دادن ياد خدا بر مال و فرزند است. يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُلْهِکُمْ أَمْوالُکُمْ ...
3- مال و فرزند، کم يا زيادش، مى‌تواند مانع ياد خدا باشد. أَمْوالُکُمْ ... أَوْلادُکُمْ
4- خسارت واقعى، غفلت از ياد خدا است. «فَأُولئِکَ هُمُ الْخاسِرُونَ» (از دست دادن مال و فرزند، خسارت جزئى است، ولى غفلت از خالق خسارت کلى است.)