1- براى دعوت مردم به کار خير، بسترسازى کنيد. أَنْفِقُوا ... مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ (فرا رسيدن مرگ و نداشتن فرصت بازگشت و التماس براى تأخير مرگ را يادآورى کنيد).
2- آنچه داريم از خداست نه از خودمان. «رَزَقْناکُمْ»
3- علاج واقعه قبل از وقوع بايد کرد. «مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ» (با فرا رسيدن مرگ راه عمل بسته مى‌شود)
4- مرگ، بى‌خبر مى‌رسد و قابل تأخير نيست. يَأْتِيَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ ... لَوْ لا أَخَّرْتَنِي
5- ثروتمندانى که در زمان حيات خود، اهل انفاق نبوده‌اند، به هنگام مرگ، تأسف بسيار خواهند خورد. رَبِّ لَوْ لا أَخَّرْتَنِي ... فَأَصَّدَّقَ
6- نشانه شايستگى و صالح بودن، انفاق به محرومان است. «أَکُنْ مِنَ الصَّالِحِينَ»
«والحمد لله رب العالمين»
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». مؤمنون، 107.
«3». تفسير نورالثقلين.
جلد 10 - صفحه 66
سوره تغابن
اين سوره هجده آيه دارد و در مدينه نازل شده است.
به مناسبت آيه نهم که در آن روز قيامت، روز «تغابن» شمرده شده، اين سوره، تغابن نام گرفته است.
تغابن به معناى ديگرى را مغبون کردن و سود را به نفع خود جذب کردن است. در قيامت، هر کس به فکر آن است که خود را نجات دهد و ديگرى را مقصر بداند.
آيات اين سوره از نظر نظم و سياق، شبيه سوره حديد و گويى خلاصه‌اى از آن است.
سوره با بيان توحيد و يگانگى خداوند آغاز شده و با هشدار به مردم در مراقبت از اعمالشان و توجّه به قيامت ادامه يافته است و در پايان مردم را به انفاق در راه خدا و دورى از دلبستگى به دنيا سفارش مى‌کند.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان.