پیام‌های تفسیر نور

1- قيامت، روز ياد کردنى است. ( «إِذْ»*، «إِذا»* و «يَوْمَ» در آغاز جمله، معمولًا به معناى آن است که «ياد کن زمانى را که») «يَوْمَ يَجْمَعُکُمْ» 2- راه نجات از غبن، ايمان و عمل صالح است. «ذلِکَ يَوْمُ التَّغابُنِ وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ يَعْمَلْ صالِحاً» 3- ايمان، از عمل صالح جدا نيست. يُؤْمِنْ‌ ... يَعْمَلْ صالِحاً 4- عمل صالح، کفاره بدى‌هاست. «يُکَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئاتِهِ» 5- تا پاک نشويم به بهشت نمى‌رويم. ابتدا بايد گناهان محو شود، سپس داخل بهشت شد. يُکَفِّرْ ... يُدْخِلْهُ‌ 6- باغ‌ها و نهرهاى بهشتى، هم متعدّد است، هم دائمى و ابدى. جَنَّاتٍ‌ ... الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً 7- بزرگ‌ترين رستگارى آن است که انسان با ايمان و عمل صالح وارد بهشت شود. «ذلِکَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»