1- مصيبتها در مدار اذن الهى است، نه تصادف و اتفاق. خداوند مانع تأثير حوادث نمىشود. «ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ»
2- ايمان، سبب جلب رحمت و هدايت ويژه الهى، در برابر مصيبتها مىگردد.
ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ ... وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ
3- خداوند، به مؤمنان مصيبت زده راه علاج و درمان يا تحمل و تکليف و صبر را الهام مىکند. «وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ»
4- کسىکه به علم و اراده خداوند ايمان دارد، در برابر حوادث، صبر و توکّل و اميد را از دست نمىدهد. «وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ»
5- دريافت الطاف الهى بر اساس گامى است که خود انسان برمىدارد. «مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ»
6- خداوند مىداند که ايمان ما واقعى است يا منافقانه. وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ ... وَ اللَّهُ بِکُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
7- مصيبتها با اذن و علم الهى است و در آنها اسرارى نهفته است که خداوند مىداند. ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ ... وَ اللَّهُ بِکُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
8- توجّه انسان به احاطه علمى خداوند، سبب تحمل مصيبتها و پايدارى در برابر مشکلات است. ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ ... وَ اللَّهُ بِکُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ