تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِلاَّ قِيلاً سَلاماً سَلاماً «26»
إِلَّا قِيلًا سَلاماً سَلاماً: مگر قولى را که مىگويند سلاما بعد سلام. يا در بهشت استماع سلام کنند که عبارت است از وارستگى از غم و نقمت. يا اهل بهشت پيوسته بر يکديگر سلام کنند از روى حسن ادب و نيکوئى اخلاق که موجب مزيت نجابت است.
جلد 12 - صفحه 458