تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ظِلٍّ مَمْدُودٍ (30)
وَ ظِلٍّ مَمْدُودٍ: و سايه کشيده و گسترده شده که آفتاب آن را نسخ نکند،
جلد 12 - صفحه 459
يعنى هرگز کم نشود و زايل نگردد، بلکه هميشه ثابت باشد. در خبر است که در بهشت درختان باشند که سوار تند در مدت صد سال از زير سايه آن بيرون نرود.
و در روايت است که جميع اوقات بهشت، چون صبح تابستان باشد نه گرم و نه سرد. نزد بعضى مراد اين ظل، سايه عرش الهى است.