تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ کانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ (46)
وَ کانُوا يُصِرُّونَ: و بودند که اصرار مىکردند، عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ: بر گناه بزرگ و از آن نادم و تائب نمىشدند. مراد جميع گناهان کبيره يا سوگند به دروغ است بر آنکه حشر و نشر نخواهد بود.