«زَقُّومٍ»، نام گياه تلخ و بدبو و بدطعم است که شيره آن اگر به بدن برسد، بدن متورم مى‌شود. اين گياه، غذاى دوزخيان است. «نزل» به آن چيزى گفته مى‌شود که براى پذيرايى مقدّماتى مهمان آماده مى‌شود و «هيم» نام مرضى است که شتر به آن گرفتار مى‌شود و هر چه آب مى‌نوشد سيراب نمى‌شود تا بميرد، همچنين به زمين ريگزار گفته مى‌شود که هر چه آب در آن بريزند فرو مى‌رود.
غذاهاى تلخ دنيوى را انسان يا نمى‌خورد که در آخرت گنهکار بايد بخورد. «لَآکِلُونَ» يا کم مى‌خورد، که در آخرت بايد سير بخورد، «فَمالِؤُنَ مِنْهَا الْبُطُونَ»، يا با غذاى ديگر جبران مى‌کند، که در آخرت غذاى ديگرش آب جوش است، «مِنَ الْحَمِيمِ» و يا با بى‌ميلى مى‌خورد، که در آن روز مثل شتر تشنه به آب رسيده مى‌خورد. «شُرْبَ الْهِيمِ»