در آيات قبل بيان شد که اصحاب شِمال در معاد ترديد داشته و مى‌گفتند: آيا اگر مرديم و خاک شديم، باز زنده مى‌شويم؟ از اين آيه به بعد خداوند نمونه‌هاى قدرت خود را در دنيا بيان مى‌کند تا استبعاد قيامت را برطرف نمايد.
استدلال‌هاى قرآن، فراتر از زمان و مکان است و تاريخ مصرف ندارد و به مقطعى از زمان و مکانى خاص تعلق ندارد. نطفه در رحم و بذر در زمين، در هر زمان و مکان و براى همه واضح و روشن است.
مخفى بودن زمان مرگ حکيمانه است و فوايدى را به دنبال دارد، از يک سوى آماده باش
جلد 9 - صفحه 434
انسان که هر لحظه ممکن است مرگ فرا رسد و از سوى ديگر جريان عادى زندگى، زيرا منتظر زمان معيّنى براى مرگ نيست وگرنه زندگى براى او تلخ مى‌شد.
گرچه برخى مقدّمات توليد نسل، همچون آميزش و ريزش نطفه در رحم، به وسيله انسان است، امّا تلقيح نطفه و تخمک و رشد آن در چند مرحله و حفظ و تبديل آن به يک انسان کامل با ويژگى‌هاى منحصر به فرد، تنها کار خداوند است. «أَ أَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخالِقُونَ»
حتى اگر بشر، در خارج از رحم همانند سازى کند، باز هم از قدرت الهى نمى‌کاهد و خالقيّت او را زير سؤال نمى‌برد، زيرا اين تأثير و تأثّر به دست تواناى خداوند است و بشر در طراحى مراحل آفرينش نقشى ندارد.